พร้อมด้วยหัวใจอีก1ดวง

เมื่อมนุษย์2คนมาพบกัน ทั้งคู่จึงเรียนรู้ว่า…

……….1+1อาจจะยังเท่ากับ1……….

แต่ความโดดเดี่ยวและความเหงากลับหายไป

มีพื้นที่เล็กๆที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันบนโลกใบนี้

                                   .

                                   .

                                   .

                                   .

ถ้าหากออกซิเจนทำให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้ ความรักก็ทำให้ชีวิตมีความหมายยิ่งขึ้น

เพื่อนเก่าก็ยังเหมือนเดิม

.

.

.

ส่งข้อความ โทรศัพท์มาคุย เม้นhi5 <<<นี่แหละเค้าเรียกว่ารักกันจิง (*^＠^*)
เพื่อนใหม่ไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ก็เราเด็กใหม่นี่นาไม่แปลกหรอกที่ไม่มีคนรู้ แต่ว่าก็มีบางคนที่รู้นะ แล้วก็ส่งข้อความมา ( *^_^* )แล้วก้มีบางคนปากก็บอกว่ารู้วันเกิดเพื่อนทุกคนแหละ แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ดีแต่ปาก (‧_‧？)ระวังนะคนแบบเนี่ย แก่ขึ้นอีกปีแล้ว (≧o≦)

………….น่าเบื่อที่สุด><*

 ถ้าคุณตกหลุมรักใครสักคน แต่คนๆ นั้นไม่รู้ จงบอกเค้าไป…
บางทีคนๆ นั้นอาจจะกำลังรักคุณอยู่ด้วยเช่นกัน และถ้าคุณไม่บอกเค้า บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป

ถ้าคุณอยากจะจูบใครสักคนหนึ่งเหลือเกิน ทำเสียสิ
บางทีเค้าคนนั้นอาจจะกำลังต้องการจูบของคุณอยู่ก็ได้ และถ้าคุณไม่ได้ทำ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป

 ถ้าคุณยังคงรักใครสักคน ที่คุณคิดว่าป่านนี้เค้าคงลืมคุณไปแล้ว
จงบอกเค้าวันนี้ บางทีเค้าอาจจะยังคงรักคุณอยู่เช่นกัน ถ้าคุณไม่บอกเค้าวันนี้ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป

 ถ้าคุณต้องการการกอดจากเพื่อนสักคนหนึ่ง บอกเค้าสิ
บางทีพวกเค้าอาจกำลังอยากให้คุณกอดมากกว่าที่คุณเป็นเสียอีก และถ้าคุณไม่ทำวันนี้ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป

ถ้าคุณรู้สึกว่าเพื่อนคุณแสนดีเหลือเกิน จงบอกพวกเค้าด้วย
เพราะเค้าเองก็อาจจะกำลังรู้สึกอย่างเดียวกับคุณเช่นกัน ถ้าคุณไม่ทำแล้วเค้าต้องจากไปเสียแล้ว บางทีพรุ่งนี้อาจจะสายเกินไป

 ถ้าคุณรักพ่อแม่ของคุณและยังไม่มีโอกาสแสดงออกมา ทำซะเถอะ
ท่านยังอยู่ตรงนั้นเพื่อให้คุณได้มีโอกาสแสดงให้ท่านรู้ หากท่านจากไปวันนี้ พรุ่งนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว

…. จะไม่มีคำว่าสายเกินไป ถ้าเราทำ ในสิ่งที่เราอยากทำ แต่ถ้าเราคิดที่จะทำ แต่ไม่ได้ทำ นั่นแหละ คำว่า… พรุ่งนี้สายเกินไป

บางคราวยังเหมือนว่าเธออยู่ตรงนี้

ใครคนหนึ่งที่เคยแสนดีเคยเคียงชิดใกล้

ตั้งแต่ครั้งที่เราจากกันแสนไกล

หลับตาลงยังรู้สึกได้ถึงความเหงาเรื่อยมา

เธอลำบากอะไรไหมที่รัก

อยากบอกให้เธอรู้ไว้ถ้าเหงาให้กลับมา

ที่ตรงนี้ถึงไกลตายังมีที่ว่างไว้ห่วงหา…ให้คนของใจ

ที่เดิมแห่งนี้ยังมีที่ให้พิงพักคอยห่วงหา

ความรัก ความห่วงหา ยังมีให้ ไม่เปลี่ยนแปลง ไกลตัว แต่ใกล้ใจ ^-^

     เราซึ่งเป็นคนที่พร้อมด้วยสติปัญญาทำไมเราจะทำดีแบบนี้นไม่ได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะทำหรือไม่เท่านั้น

สนุกๆมาก มีทั้งความสุขและก็ความเศร้า (เศร้ามากด้วย) ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่มีวันเลิกรา…

แต่ความเศร้ามันไม่ยอมเลิก มันดันอยู่กับเรา เฮ้อ!!! เศร้าว่ะชีวิต

มันอาจเป็นเพียงแค่ลมวูบหนึ่งที่พัดพาเอาความรักผ่านสายลม

มาปะทะที่หัวใจให้ชุ่มเย็นไปทั่วกาย

ในรอยยิ้มที่เธอส่งมา

ประทับที่ใจฉัน

เธอทำให้เมล็ดพันธ์แห่งรักผายใต้เปลือกแข็งในก้นบึ้งของใจเริ่มออกมาจากเปลือก

ลมที่พัดพาเอาเม็ดฝนเปียกชุ่มแต่ฉันและเธออยู่ในร่ม…คันเดียวกัน

มันเป็นความสุขที่มีเพียงผู้ที่สัมผัสเท่านั้นที่รู้สึกและอยากจะให้ฝนตกอยู่เช่นนั้นนานๆ

อาจเป็นลมที่หนาวเหน็บที่ทำให้ฉันแทบยืนไม่ไหว

ลมที่พัดอยู่รอบกายเราไม่ห่างแต่เราเองที่ไม่เคยมองเห็น

ลมอาจอยู่ในชีวิตและมีอิทธิพลกับเรา

จงดูสิ่งรอบๆตัวของเราก่อนที่จะมองหาสิ่งที่ห่างไกล

แล้วลมรอบตัวคุณล่ะ…